Aangezien hier het afgelopen half jaar amper op ‘publiceren’ geklikt is, lijkt het me niet slecht om eens een update te geven van al die maanden. En hoe kunnen we dat beter doen dan met een ‘Hoe zat het?’.

Groot nieuws

Laat ik beginnen met het leukste nieuws van de afgelopen maanden. Op 7 januari werd Kasper geboren. Net als zijn broer Emil, wist hij ons te verrassen door maar 38 weken in mijn buik te blijven. Straffer nog, op zo’n 2 uur tijd ging ik van rustig liggen slapen, naar met een baby in mijn armen lopen. Het kan al eens verkeren!

Geweest naar

Op vakantie gingen we in september naar Italië. We hadden maanden uitgekeken naar deze vakantie met ons drie, maar een echte droomvakantie is het niet echt geworden. We huurden een huisje in Toscane (idyllisch, jeej) en plande een roadtrip langs Colmar, de Italiaanse meren en Cinque Terre om de lange tocht wat te breken (super slim, dachten we). Wij stopten de auto (letterlijk) helemaal vol en vertrokken vol goesting. Maar reizen met een peuter van 2 jaar is best vermoeiend. Vergeet dus even uitrusten aan het zwembad met een boekje of rustig eten op een zonnig terras. In plaats daarvan kwamen we handen en ogen te kort en zaten we vaak al om 19u in een leeg restaurant te wachten tot de keuken open ging. Zwanger op vakantie gaan, is ook niet altijd olalélé… Geen lekkere glaasjes wijn of Italiaanse ijsjes en op restaurant kom je ook niet heel ver als je niet onverwacht rauw vlees en niet gepasteuriseerde kaas wil tegenkomen. Combineer dat nog met schade aan onze auto en een zieke zoon en je begrijpt dat we bijna blij waren dat we weer thuis waren.

Ontdekt

Ik zal misschien wel bijna de laatste van de hoop zijn, maar ik heb de Escape Room ontdekt. Allé neen, ik moet het anders zeggen. Ik ken natuurlijk al heel de tijd het concept, maar het is me eindelijk gelukt om eens zo’n kamer in te geraken. Uit binnen het uur, jammer genoeg nog niet!
De eerste keer trokken we naar Retie voor één van de beste rooms van het land. Ik kan natuurlijk niet vergelijken, maar ik was in ieder geval onder de indruk. We raakten op een paar seconden na niet buiten.
Kort daarna trokken we naar Eindhoven om ook daar één van de beste kamers van Nederland te proberen. Het decor van deze room was echt wel indrukwekkend, maar het niveau nog wat te hoog voor de beginners die we zijn. Ook hier lukte het dus niet om de opdracht op tijd tot een goed einde te brengen, maar dat doet er allemaal niet toe. Wij hebben ons goed geamuseerd. Suggesties voor goede Escape Rooms zijn dus steeds welkom.

Blij met

Ik ben echt super blij met het geboortekaartje en ‘het doopsuiker’ dat we voor Kasper hebben gekozen. Voor het kaartje deden we opnieuw beroep op Kathleen (ook bekend van de verbeelding.org). Ze maakte ook het kaartje van Emil. Toen nog een mooi familieportret omdat we niet beter wisten. Nu werd het portret een stuk chaotischer. Ik probeer te overleven met een kop koffie en mijn vriend probeert Emil bij te houden. Het leven zoals het is met kinderen, dus.
Als doopsuiker kozen we voor plantjes ipv voor suikerbonen. Misschien waren een paar mensen daar wel teleurgesteld door, maar zo’n plantje in huis leek ons een stuk leuker dan het zoveelste doosje vol harde bonen om je tanden op stuk te bijten.

Kijk uit naar

Ik heb een haat – liefde verhouding met borstvoeding. Ik kan me er absoluut in vinden dat het super goed is voor baby’s. De natuur heeft er dan ook nog eens voor gezorgd dat het bij mij mega vlot gaat. Geen etterende kloven dus of andere problemen. Dus ja… ik weet het… ik mag eigenlijk niet klagen. Maar toch vind ik het vaak zo’n gedoe en kijk ik uit naar de dag dat mijn lijf weer van mij wordt. Dat ik niet altijd en overal mijn kleren moet uittrekken als Kasper zijn keel openzet, dat ik zonder tellen en rekenen en afkolven een glas alcohol kan drinken of gewoon ook eens iemand anders eten kan laten geven terwijl ik lekker uitslaap (hahaha… wat een mop). En ja ja… ik weet het wel… ik ga tegen dan die zalige knuffelmomentjes met mijn zoon heel erg missen en daar dan waarschijnlijk ook weer over zeuren.

Me Time

Veel me-time zit er op dit moment niet in. Ik ben al blij als ik op een dag 10 minuten rustig in de badkamer geraak. Wie denkt dat bevallingsverlof vakantie is, mag gerust eens een weekje wisselen met mij.
Kasper reageert daarnaast ook niet zo goed op koemelk. Alle melk, maar ook boter en kaas moet ik dus even aan de kant laten. En dat zit echt overal in, hé! Geen guilty pleasure cappuccino met chocolade dus voor het moment of even langs de supermarkt passeren voor een kant en klare maaltijd. De beperkte me-time moet dus even elders gezocht worden. Zo kan ik geweldig genieten van de rust als ik Kasper even in slaap heb gekregen of van een hoofdstuk in mijn boek lezen als iedereen in zijn bed ligt. Maar ook af en toe een beetje tijd vinden om een blogpost te schrijven maakt me al super blij.

Aan het lezen

Mijn leven staat voor het moment zowat 100% in het teken van kinderen. Had je me dat 10 jaar geleden gezegd, dan had ik je vermoedelijk goed zot verklaard. Er was een tijd dat ik zei dat ik geen ‘bleiters’ wou. Als Kasper een huiluurtje heeft en Emil ondertussen komt aanlopen met ‘ik heb een natte broek’, beklaag ik me wel eens dat ik niet bij dat gedacht gebleven ben…
Maar ondertussen is het dus al zover gekomen dat ik er ook boeken over lees. Op dit moment ligt ‘How To Talk So Little Kids Will Listen‘ op mijn nachtkastje. Waar het over gaat, hoef ik niet uit te leggen, denk ik. De reviews zijn in ieder geval veelbelovend en ik moet zeggen dat de eerste experimenten ten huize Fabuleus ook al vruchten hebben afgeworpen. Binnenkort schrijf ik er een hele blogpost over.