Vrijdag! Een dagje verlof. Niet onder het motto me-time, maar wel om met mijn dochter naar de dokter te gaan. Als full time werkende mama moet je nu eenmaal verlof nemen om naar een specialist te gaan, want de beschikbare uren na de werkuren zijn al maanden volzet.

Donderdagavond informeer ik de zogenaamde ‘key-people’ op het werk, want als goede marketing manager sta ik dag en nacht ten dienste van ‘de business’, ik zet mijn out of office in met een verwijzing naar mijn assistent en de uitdrukkelijke vermelding dat ik op maandag terug beschikbaar ben. Dus ik ben maar 8u niet aanwezig op bureau. Niemand is onmisbaar en zeker ik niet. Moet lukken! Koud kunstje!

Op vrijdag 9u30 gaat mijn gsm. Een onbekend gsm nummer! En dan bega ik de fout. Een grote fout. Ik.neem.op. Aha! Iemand van het werk. Grenzen stellen denk ik dan, want dat heb ik gelezen en gehoord van de kinesist die mijn geblokkeerde nek masseert. Grenzen moeten gesteld worden, dat is nodig!

Dus zeg ik ‘oh sorry (waarom zeg ik eigenlijk sorry,?) maar ik ben een dagje met verlof. De andere kant: ‘Ja, dat weet ik, ik zag je out of office, dus dacht ik ‘ik bel ze even op gsm’…
Daar heb ik niet van terug moet ik zeggen. Helemaal in de war over waar het precies fout ging, laat ik ze praten, terwijl ik de 6-jarige dochter signalen geef dat ze haar jas, schoenen, muts, sjaal moet aandoen en snel nog even pipi moet doen, terwijl ik luister, instemmende geluidjes maak en met 1 hand snel nog even mijn laptop opstart om te kijken waar ze het in godsnaam over heeft….

Dat was het begin van een dag, een dag waarbij er elk uur enkele ‘missed calls’ waren en voicemails, whatsappkes en berichtjes. Bijna allemaal werk gerelateerd. Ik laat veel onbeantwoord (veel, dus niet alles, want soms zou het écht dringend kunnen zijn…), maar het blijft knagen. Waarom bellen ze? Is het dringend? Staat er iets in brand (natuurlijk niet). Kan het niet wachten tot maandag (natuurlijk wel).

Ondertussen had ik, na de dokter, ook een lunch gepland met een vriendin, moest ik boodschappen doen (want dan hoeft het niet meer in het weekend!) en ging ik alvast wat cadeaus en materiaal inslaan voor het komende verjaardagsfeestje van mijn plusdochter om ook de drukte van de weekends te vermijden. Elke blik op mijn gsm zorgde ervoor dat ik meer en meer een gevoel van onbehagen kreeg.

De dag eindigde bijna in tranen en volledig opgedraaid en uitgeput.
En dan zei de man ‘ja, het is je eigen fout hé, want je neemt op en ze weten dat’….
Natuurlijk heeft hij gelijk, overschot van gelijk. Ik ben een pleaser, iemand die denk: ‘waarom niet, als ik even kan helpen, even snel opnemen en antwoorden’. En hij is het type dat zich volledig engageert tijdens de werkuren, maar eens thuis is hij thuis en hij krijgt nooit telefoon….terwijl hij een hogere functie heeft en meer verdient. Want zijn collega’s weten het ook: ‘hij is er niet, hij is met vakantie, we laten hem met rust.’

Deze vrijdag was een voorbeeld van hoe het vaak gaat, van hoe mijn vrije tijd gekaapt wordt door het werk en hoe ik daar meer dan waarschijnlijk zelf mee aan de basis van lig. Ik steek met plezier de hand in eigen boezem, maar laten we samen anders eens iets afspreken. Goede voornemens moeten niet altijd op 31 december gemaakt worden.

Wanneer je collega 4/5de werkt, een dagje verlof heeft of godbetert ziek is en we krijgen de impuls om ‘snel’ even ‘kort’ te bellen/appen met een ‘klein’ vraagje…adem in, tel tot 10 en vraag je af: kan het wachten? Is het écht zo dringend? Is het het waard dat ik de collega helemaal mentaal terug in het werk trek? Of is er écht niemand anders die mij kan helpen….

En mijn eigen persoonlijke voornemen: ik neem niet meer op en beantwoord ik geen berichtjes wanneer ik op verlof ben.

Fingers crossed en gsm op stil.

Wil je meer van dit lezen? Check dan de blog Just a Family, over het hobbelige pad van een nieuw samengesteld gezin.