Moestuin 2018

Dat ik mijn blog al een jaar en half verwaarloosde wisten jullie al, maar dat is jammer genoeg niet het enige. Ook mijn ooit zo mooie moestuin is omgetoverd tot een stukje vergane glorie.

En hoe gaat dat met de dingen die er wat verlaten bij liggen? Het wordt gezien als een plek waar je nog meer rommel kan stokkeren. We moeten daar toch nog eens terug werk van maken, dus leg het daar maar bij. Toen we vorig jaar onze tuin wat aan het heraanleggen waren, was mijn moestuin dan ook de ideale plek om wat resten hout, kiezelstenen en ander puin te leggen. “We ruimen dat binnenkort wel op”, hoor ik ons nog in koor zeggen.

We zouden ondertussen beter moeten weten. Wie fulltime werkt, en een pittige peuter heeft rondlopen, heeft geen tijd om eens wat op te ruimen. Je krijgt amper gedaan wat er echt moet gedaan worden. Laat staan dat er nog ergens eens wat tijd is om de rommel in de uithoek van de tuin te gaan opruimen. Silly me! Wij moeten tegenwoordig zowat alles plannen en er mee leven dat we die planning vaak nog vijf keer moeten aanpassen. Soms vraag ik me af hoe het leven was zonder kind.

Maar goed, met wat goede voornemens en een flexibele planning komen we er wel. Tijd dus om die moestuin weer tot leven te wekken. En laten we dan beginnen met het gemakkelijkste: de serre. Klein en overzichtelijk, met een fleurig kleurtje waar je niet kan naast kijken. Je hoeft het niet altijd moeilijk te maken.

Als je komaf wil maken met uitstelgedrag, dan is een dwingende factor integreren altijd een goed plan. Voor mij was dat in dit geval naar de winkel rijden en plantjes kopen. Zo’n plantjes roepen naar mij altijd ‘zet ons in de grond!’. Negeren is dan geen optie.

Aan de slag

Mijn serre was na twee zomers van leegstand ondertussen overgenomen door een leger pissebedden en spinnen. Ik ben geen held als het om zo van die kleine friemeldingen gaat. Maar ik verman me, en trek vooral mijn tuinhandschoenen nog iets hoger op. Ik veroorzaak een ware volksverhuis. Vermoedelijk haten ze mij, maar ze gaan toch allemaal braaf op zoek naar een andere pot, steen of stuk hout om onder te zitten. Op de ramen plakt een vies laagje groen iets. Gelukkig heb ik een goede vriend die echt alles weet! Water met een beetje azijn is de oplossing. Het laagje verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Moestuin 2018

Wie een kleine serre heeft, moet wat selectief zijn. We kozen dus voor de dingen die we het meest eten tijdens de zomer (tomaat, komkommer, snijsla, aardbeien en paprika), in combinatie met een specialeke (watermeloen). De eerste spade steken lijken wel therapeutisch, maar dat zal wel inbeelding zijn. Bij het derde plantje vloek ik op de harde grond. Als de laatste in de grond staat, sta ik helemaal in het zweet. Waarom is het ook zo warm in een serre?…

Moestuin 2018

Met enige trots en vooral veel aarde onder mijn nagel sluit ik die avond de deur van de serre. De plantjes zijn gestopt met roepen. Ze zijn blij waar ze staan. In mijn serre.

De eerste stap is ook hier gezet. Er moeten er nog vele volgen, maar wanneer dat zal zijn zien we nog wel.