“Ge gaat hier later nogal wat vinden”, hoor ik mijn oma nog meermaals zeggen. Meestal lachte ik dat zinnetje weg. “Dat zal nog wel een jaar of 30 duren”. Nu is die later aangebroken. Eind vorig jaar is onze oma gestorven. 89 is ze mogen worden. Daar tekenen wij natuurlijk nu allemaal meteen voor, maar of het nu 50, 63 of 89 is, afscheid nemen doet pijn.

De oma die er altijd was geweest, was er plots niet meer bij toen we Kerstmis vierden, of belde niet met mijn verjaardag. Ook nu moet ik er nog steeds aan wennen dat ze er nooit meer zal bij zijn. Dat ze niet meer zal schateren van het lachen als Mister Fabuleus een kip aan het nadoen is, of kan vertellen hoe ik was als baby als ze Emil ziet.

Maar afscheid nemen gaat veel verder dan die herinneringen. Het huis, waarin ik als kind zo vaak heb gespeeld, is ondertussen al verkocht. Haar mooiste bezittingen werden verdeeld. Zo ben ik ontzettend blij dat haar ‘goed’ servies hier in mijn kast staat te blinken. Nu is het tijd om ook afscheid te nemen van het overgebleven meubilair. Het bed waar ik zo vaak in heb geslapen, de zetel waarin ik ontelbare keren heb liggen uitzieken,…

Ik zou het allemaal willen houden, maar dat kan natuurlijk niet. Sinds vandaag staat een groot deel op tweedehands.be. Neem zeker een kijkje in mijn jeugdherinneringen. Wie weet zit er iets tussen dat jij met veel liefde een tweede leven wil geven.

En zo moet ik het tapijt hopelijk niet verkopen aan de man die zei, “ik wil ze graag zo goedkoop mogelijk, want ze is om in de garage onder mijn oldtimer te leggen”.