Als je vraagt wat mijn naam is, is het antwoord Saartje. En ik ben daar blij mee. Geen moeilijke om te onthouden, geen 13 in een dozijn naam en die ‘tje’ verjongt toch wat!

Maar eigenlijk is dat mijn naam helemaal niet. Op geen enkel officieel document van mij ga je Saartje tegenkomen. Mijn ouders wouden mij nochtans zo noemen, maar het mocht niet. 33 jaar geleden was de naam Saartje niet katholiek genoeg voor het bisdom Mechelen. Daar stond mijn papa dan in het gemeentehuis. Trots en fier om zijn dochter in te schrijven, maar al meteen teruggefloten door een ijverige gemeenteambtenaar.

En toen werd er officieel Sara op de geboorteakte gezet. Een naam die meteen vergeten werd, want op geboortekaartjes en bedankbriefjes stond steevast Saartje. Enkel toen ik 12 werd en ik me toch al heel groot voelde, heb ik er even aan gedacht om definitief voor Sara te kiezen. Maar lang heeft dat niet geduurd.

Maar door de jaren heen heeft zo’n ‘valse’ officiële naam toch wel wat nadelen:

  • Je moet het echt telkens weer uitleggen als je naam wordt afgeroepen op officiële aangelegenheden.
  • Je moet het wel eens horen dat je geen ‘echt’ (alsof het een clubje is) Saartje bent. 
  • Ik was bijna niet afgestudeerd op de lagere school omdat mijn ouders me hadden ingeschreven als Saartje en het diploma dus niet geldig was om me in te schrijven aan de middelbare school.
  • Ik echt totaal niet luister als iemand mij Sara noemt. 
  • Ik heel waakzaam moet zijn als andere mensen vliegtickets voor mij reserveren. 
  • Ik schrik er zelf altijd weer een beetje van als ik die naam tegenkom op documenten. 

Maar het heeft ook nog wel voordelen zeker als ik in het buitenland ben. Menig wereldburger heeft zijn tong al wel eens in de knoop gedraaid door ‘Sarthjee’ uit te spreken. Dan is het wel geweldig handig om te kunnen zeggen dat je naam ‘Sarah’ met Engelse tongval is. Zo durven mensen je ten minste met je naam aan te spreken.

90% van de tijd merk ik het dus zelf niet dat mijn naam, mijn naam eigenlijk niet is, maar af en toe steek er zo eens een voordeel of een nadeel de kop op. Zo zal het zijn voor de rest van mijn leven en dat allemaal door die ijverige gemeenteambtenaar die dienst had op 12 februari 1982.

Wie heeft er hier nog allemaal een roepnaam? Hoe komt dat? En vooral vinden jullie dat een nadeel of toch eerder een voordeel?